molowy współczynnik tłumienia na szczycie absorpcji YOYO−1 wynosi prawie 105 cm−1M-1, wśród wysokich wartości typowych barwników organicznych. Wydajność kwantowa fluorescencji YOYO-1 w wodzie jest bardzo mała (<0,1%), a zatem niefluorescencyjna. Po związaniu z DNA, jego wydajność kwantowa zwiększa > 1000 razy i osiąga do 50%, wśród najjaśniejszych fluorescencyjnych barwników organicznych.

pod wpływem wzbudzenia światłem obserwuje się fotoblinkowanie i fotoblinkowanie YOYO-1 w DNA. Uważa się, że ta ostatnia jest również przyczyną fotoklawania cząsteczek DNA gospodarza poprzez wytwarzanie reaktywnych wolnych rodników. w literaturze zaproponowano dwa główne mechanizmy wyjaśniające, dlaczego YOYO-1 nie jest fluorescencyjny w rozpuszczalnikach polarnych, ale jest fluorescencyjny, gdy jest interkalowany w parach zasad DNA. Pierwszy to wewnątrzcząsteczkowy transfer ładunku, a drugi to międzycząsteczkowy transfer ładunku. Oba są nadal aktywnie badane, na którym z nich dominuje.

wewnątrzcząsteczkowy mechanizm przenoszenia ładunku powstał około lat 80. Pod wpływem światła w wodzie wzbudzony elektron w cząsteczce przesuwa swoje Prawdopodobieństwo na Grupę metinową, co pozwala cząsteczce obracać się wraz z grupą metinową, reakcją fotoizomeryzacji. Ta rotacja rozluźnia energię nieradiacyjnie, więc cząsteczka nie jest fluorescencyjna. Jednakże, gdy YOYO – 1 jest interkalowany w pary zasad DNA, utknie i nie może się obracać. W ten sposób cząsteczka pozostaje fluorescencyjna. mechanizm międzycząsteczkowego przenoszenia ładunku został zaproponowany w 2018 roku. YOYO – 1 jest słabo związany z polarnymi cząsteczkami rozpuszczalnika. Kiedy jest ona wzbudzana przez światło, w cząsteczce tworzy się para elektron-dziura. Dziura jest w stanie uzyskać dodatkowy elektron z rozpuszczalnika, który stworzył Ujemnie naładowany Rodnik YOYO-1 i dodatnio naładowany Rodnik w roztworze. W większości przypadków radykalne neutralizują się bardzo szybko i nieradiatywnie. Jest to proces transferu elektronów, który gasi fluorescencję i tworzy rotację cząsteczki YOYO-1. Jako taki, obrót jest produktem hartowania, a nie przyczyną hartowania proponowanego w wewnątrzcząsteczkowym mechanizmie przenoszenia ładunku. Istnieje małe prawdopodobieństwo, że rodniki oddzielają się i rozpraszają, co sprawia, że cząsteczka YOYO-1 jest podatna na fotoblakowanie. Kiedy cząsteczki YOYO-1 są interkalowane w cząsteczce DNA, hydrofobowe pary zasad znacznie zmniejszają powstawanie rodników, ponieważ DNA jest słabym przewodnikiem elektrycznym. W ten sposób fluorescencyjne Hartowanie przez rozpuszczalnik jest znacznie zmniejszone. Niewielka liczba nieszczelnych ładunków tworzy długowieczne rodniki i rozcina tylne kości DNA, co powoduje fotoklawienie DNA. Mechanizm ten został poparty danymi z femtosekundowej ultraszybkiej przejściowej spektroskopii absorpcyjnej. Jeśli wewnątrzcząsteczkowy mechanizm przenoszenia ładunku dominuje nad fluorescencyjnym hartowaniem YOYO-1 w wodzie, można dodać nieporęczny ligand, aby zatrzymać lub spowolnić obrót, aby zwiększyć jego wydajność kwantową w wodzie. Jednakże, jeśli dominuje międzycząsteczkowy transfer ładunku, można zmodyfikować cząsteczkę, aby zatrzymać transfer ładunku między YOYO-1 A wodą poprzez pasywację ładunku lub modyfikację ligandu w celu przesunięcia jego potencjału redoks.